Het mooie weer houdt niet op. Vandaag weer 28°. Zomertemperaturen thuis, herfsttemperaturen hier. Geen wandelweer zou je denken maar in de eucalypthusbossen heerst zalige stilte. Enkele zangvogels brengen hun beste pelgrimslied en steken mekaar de lief af. Onderweg weer belangstelling van plaatselijke bevolking. Met wat geduld en moeite en zelfs gebarentaal verstaan we mekaar wel. De laatste ontmoeting, iemand van 72, noemt me zelfs ‘my friend’ als ik verder stap. Onderweg nog 2 dames van Australië gezien. Ze hebben een taxi besteld en vragen of ik mee wil. Ik heb vriendelijk bedankt want ga mijn stapmaatjes niet in de steek laten.
Vandaag de eerste overnachting in een albergue. Basic maar we hebben alles wat je nodig hebben: een douche voor al dat zweet en een goed bed met een warm deken. Meer moet dat niet zijn.

Drie dagen onderweg en de Atlantische oceaan nog steeds in de buurt. Hele dag stijgen en dalen. Pontedeume en Betanzos zijn steden die williswaar aan de monding van een rivier liggen maar daartussen vind je pittige hellingen. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik dat nog aan kan. Waar een wil is, is een weg zegt het spreekwoord. Vriendelijke en behulpzame bevolking, dat wil ik graag onthouden.. ‘s Avonds klein accidentje. Vinger geplet tussen deurstijl. Ik had te doen met de seniorita die de deur dicht klapte.. Pardon me, neem me niet kwalijk. Ach er zijn ergere dingen in de wereld

Wie schrijft die blijft

Mijn 9de blog, mijn 9de Camino. 

Pelgrims hebben de neiging om al stappend na te denken, te reflecteren en een aantal waaronder ondergetekende, wil dat ergens kwijt.

'Wie schrijft, die blijft' zegt het spreekwoord, een goede reden en een uitvlucht om van gedachten te wisselen. Iedereen heeft een mening, een gedacht. Niks nieuws waarschijnlijk. Dingen zijn al duizend keer gezegd. Alles komt terug, net zoals de zon, de maan en de sterren. 

Routebeschrijving, bezienswaardigheden onderweg, je zal het hier niet vinden. Het internet puilt uit van informatie. Hoogstens wat foto’s. Beelden zeggen dikwijls meer dan duizend woorden. Hopelijk kom ik weer fantastische mensen tegen en valt er weer één en ander te beleven. Het waren mijn verwachtingen bij mijn eerste Camino. Het zijn mijn verwachtingen ook vandaag.

Alleen

Mijn tweede Camino startte ik gans alleen. Een bijzondere ervaring. Het zag er lange tijd naar uit dat dit avontuur zich zou herhalen. Voorbije jaren mocht ik een groepje chronisch zieken begeleiden. Zij beleefden de tocht van hun leven. Ik had het voor geen geld willen missen. Links en rechts zijn mijn plannen dan toch gelekt.  “Mag ik mee? “ Hier kan ik geen nee op zeggen.  De eerste keer is  aanmoediging altijd welkom. De geschiedenis herhaalt zich. In 2008 kreeg ik ook een volmondig 'ja' van mijn beste stapmaat Guy. Dankjewel Guy.

Samen met Cecile, Jan en Jetje, ik kijk ernaar uit.