Tot slot

De verwachtingen zijn volledig ingelost. De batterijen zijn opgeladen. Het mooie nazomer weer had zeker invloed maar ook het alleen stappen heeft me deugd gedaan. ’s Morgens en ’s avonds een tafeltje delen met super gezelschap was een grote meerwaarde. Dankjewel Cecile, Jan en Jetje. We hebben heel wat “Café’s con Leche en Cervesas” gedronken. Het weer leende er zich toe. We hebben ook veel gelachen. Enkele leuke ontmoetingen onderweg met veel Portugezen. Zij hadden met één brugdag te nemen een verlengd weekend van 4 dagen. Portugezen hebben een sterke band met Galicië. Hun taal is ook gelijkend. Bovendien hebben beide een gemeenschappelijke grens: de Atlantische oceaan. Voor velen nog steeds een bron van inkomen (visvangst, toerisme, haven).

Officieel is de Camino Inglés 121 km. Wij hebben er zeker méér gestapt. De prijs van een koppige en eigenzinnige pelgrim die alternatieve paden kiest. Zeg ook nooit: “Pff Camino Inglés”. Het is voorwaar een pittige Camino. Sterke hellingen zijn geen uitzondering.

Tot slot een woord van dank aan lezers en volgers van dit blog, aan de Likes op facebook, aan het thuisfront, en last but not least mijn halve trouwboek, mijn hele hebben en houden, mijn lepeltje lepeltje partner, mijn morele steun onvoorwaardelijk, mijn beste vriendin. Dankjewel Schat!

Terug thuis. 9 dagen van huis, het lijkt weinig maar toch 9 dagen zijn 9x24 uren. Gelukkig zijn er de moderne communicatie middelen. Het is een heel verschil. WhatsApp brengt je volledig in beeld. Fantastisch medium.
Mijn gezelschap is super content. Jan en Jetje maken al plannen om volgend jaar terug te gaan en voor Cecile was deze Camino de beste die ze meemaakte. Het maakt mij ook gelukkig. Je ff losmaken van de dagelijkse realiteit, een aanrader.

De terugreis is aangevat. Vandaag Porto en morgen naar huis. Ik loop nog even de kathedraal binnen voor een belofte. Denk dikwijls, als al de kennis en energie die wetenschappers stoppen om wapens te maken, nu eens aanwenden om ziekten te genezen, er zou veel ellende vermeden worden.  Versier nog vlug een selfie met die geweldige stem van de botafumero.
Het weer, het wordt een weerkerend refrein. ‘Climat change’ heet dat. We moeten er dringend wat aan doen willen we onze kleinkinderen een leefbare wereld  nalaten.

Nadat we onze Compostela hebben afgehaald en de bus naar Porto hebben geboekt bewegen we ons naar de kathedraal voor de pelgrimsmis van 12 uur. En ja, … de botafumero doet wat hij moet doen. Het blijft toch altijd een speciaal moment. Nadien gaat elkeen in vakantiemodus. Ik trek naar het park voor een bankje maar mis toch iemand om er volop van te genieten. Het zij zo, we maken er het beste van. Mensen observeren is ook leuk. Schoolgaande jeugd, pelgrims die de tijd doden, senioren voor hun dagelijkse wandeling, mooie en onbezorgde meisjes met plagende jongens. Wat kan het leven mooi zijn. Onthaasten, iets wat we terug moeten leren. Namiddag kuieren in de winkelstraten en naar het plein voor de kathedraal, altijd wat te beleven. Het werd een lange dag zonder de Camino.

De Camino Inglés werd onlangs grondig vernieuwd. Je merkt dat aan de nieuwe gekende betonnen wegwijzers. Toch wijk ik al meteen af, afgaande op de weg die een vriendelijke verkoopster geeft. Over de brug dadelijk links. Ik heb er geen spijt van. Door het bos, heel alleen en oude aanduidingen zijn nog zichtbaar. Uiteindelijk kom ik toch weer op het nieuwe tracé. Eigenlijk logisch denken zegt me dat 's morgens mijn schaduw rechts moet liggen en 's middags achter mij.
Heet, heet, heet, het houdt niet op. De laatste kilometers door industriegebied en uiteindelijk via de Avenida de Xoán XXIII, de Praza Obradoiro. Het is een beetje thuis komen. Eerst naar het thuisfront bellen nu.

Vandaag de langste maar ook mooiste tocht. Geheel door de natuur, door kleine dorpjes met vriendelijke Galiciërs. Steeds lichtjes dalen want het plaatsje waar we vertrokken lag zo maar effekes
op 800 m hoogte. Steeds de schaduw opzoekend want temperaturen zijn niet normaal. De laatste 10km volledig in het bos. Net voor ik Segueiro bereik heb ik nog een babbel met 3 dames uit Portugal. Ze zijn zeer bezorgd om mij. Zagen me een paar keer rusten. Ik krijg dadelijk water en suikers. Zij kunnen het weten want 2 zijn dokter en de derde is verpleegster. Ik mag ze altijd bellen. Lief hé. Door hun charmes vergeet ik hun mijn gekwetste vinger te tonen. Zij zouden me zeker raad weten. Het gaat elke dag iets beter. Het zal zijn tijd moeten krijgen.

Voorbije dagen een tekstje gemaakt over intenties. Vanuit de federatie zijn er wat mee gegeven. Je vind de tekst hieronder.

Intenties 

Compostela spreekt voor velen tot de verbeelding. Het succes van deze tocht kent zijn gelijke niet. 

Het aantal pelgrims stijgt nog elk jaar.  Volgens het 'Oficina de Acogida al Peregrino' arriveerden verleden jaar 277.854 pelgrims waarvan 48 % vrouwen,  91 % te voet, 55 % tussen 30 en 60 jaar, 27 % jonger dan 30 en 18 % ouder dan 60j. Om je “Compostela” te behalen moet je bewijs leveren dat je de laatste 100 km gestapt hebt. Bovendien moet je je motivatie aangeven: religieus, religieus-cultureel of enkel cultureel. In het laatste geval krijg je geen Compostela. De grootste groep vult religieus-cultureel in. 

Bij vele ontmoetingen onderweg wordt er onderling in vertrouwen van gedachten gewisseld over het waarom van zijn of haar pelgrimstocht. Gevoelens worden dan niet geschuwd. Een overleden of zieke vriend of vriendin, of nog vele erger, een zoon of dochter verliezen, een stuk gelopen relatie, voor genezing, stil en verborgen onuitgesproken verdriet, kleine en grote zorgen, zware tegenslag, uit dankbaarheid, … iedereen draagt een kruis, al moet gezegd dat het bij de één al groter en zwaarder is dan bij een ander.. Ook voor je vertrekt wordt je al overstelpt met intenties. “Bid voor mij”, “Laat een kaarsje branden”, “Denk aan mij als je aankomst”. Geloof in een goede afloop kan dan wonderen verrichten. Het kan iemand of iets zijn dat een sprankeltje hoop geeft of licht in de duisternis brengt. Gedeelde smart is halve smart.

Een paar jaar geleden was ik getuige van iemand die een heel deel brieven met intenties van het thuisfront mee had. Ze werden in de sacristie afgeleverd en gedeponeerd in een grote lade. Eens per maand worden die dan voor het altaar gebracht en wordt de mis hiervoor opgedragen. Achteraf kwam ik aan de weet dat ze onlangs gestopt was met haar dorpscafé. Haar man was verongelukt bij een werkongeval. Veel van haar vroegere klanten hadden een intentie mee gegeven. Het cafélokaal doet nu dienst als speelkamer voor de kleinkinderen. Een ontroerend verhaal toch.

Vandaag en volgende dagen richting binnenland, nog altijd stijgen en dalen maar méér van ’t eerste. Compostela ligt 260 m boven de zeespiegel. Harde asfalt en boswegen wisselen mekaar af. Morgen wil ik wat lichter vertrekken. Rugzak zat volgestouwd voor andere weersomstandigheden. Afgedankte kleding (goede reistip) blijft morgenvroeg in het hotel. Albergue was volzet, dus was de keuze rap gemaakt. Het zal mijn nacht zeker rustiger maken. Het was me het nachtje wel. Van de 12 slapers waren er zeker 10 die snurkten. Je luistert en speurt naar harmonie en regelmaat. Niks van dat alles. Als de één stopt begint de ander. Er is een heel bos neergehaald zijn met dikke stammen.