Tot slot

De verwachtingen zijn volledig ingelost. De batterijen zijn opgeladen. Het mooie nazomer weer had zeker invloed maar ook het alleen stappen heeft me deugd gedaan. ’s Morgens en ’s avonds een tafeltje delen met super gezelschap was een grote meerwaarde. Dankjewel Cecile, Jan en Jetje. We hebben heel wat “Café’s con Leche en Cervesas” gedronken. Het weer leende er zich toe. We hebben ook veel gelachen. Enkele leuke ontmoetingen onderweg met veel Portugezen. Zij hadden met één brugdag te nemen een verlengd weekend van 4 dagen. Portugezen hebben een sterke band met Galicië. Hun taal is ook gelijkend. Bovendien hebben beide een gemeenschappelijke grens: de Atlantische oceaan. Voor velen nog steeds een bron van inkomen (visvangst, toerisme, haven).

Officieel is de Camino Inglés 121 km. Wij hebben er zeker méér gestapt. De prijs van een koppige en eigenzinnige pelgrim die alternatieve paden kiest. Zeg ook nooit: “Pff Camino Inglés”. Het is voorwaar een pittige Camino. Sterke hellingen zijn geen uitzondering.

Tot slot een woord van dank aan lezers en volgers van dit blog, aan de Likes op facebook, aan het thuisfront, en last but not least mijn halve trouwboek, mijn hele hebben en houden, mijn lepeltje lepeltje partner, mijn morele steun onvoorwaardelijk, mijn beste vriendin. Dankjewel Schat!

Terug thuis. 9 dagen van huis, het lijkt weinig maar toch 9 dagen zijn 9x24 uren. Gelukkig zijn er de moderne communicatie middelen. Het is een heel verschil. WhatsApp brengt je volledig in beeld. Fantastisch medium.
Mijn gezelschap is super content. Jan en Jetje maken al plannen om volgend jaar terug te gaan en voor Cecile was deze Camino de beste die ze meemaakte. Het maakt mij ook gelukkig. Je ff losmaken van de dagelijkse realiteit, een aanrader.

De terugreis is aangevat. Vandaag Porto en morgen naar huis. Ik loop nog even de kathedraal binnen voor een belofte. Denk dikwijls, als al de kennis en energie die wetenschappers stoppen om wapens te maken, nu eens aanwenden om ziekten te genezen, er zou veel ellende vermeden worden.  Versier nog vlug een selfie met die geweldige stem van de botafumero.
Het weer, het wordt een weerkerend refrein. ‘Climat change’ heet dat. We moeten er dringend wat aan doen willen we onze kleinkinderen een leefbare wereld  nalaten.

Nadat we onze Compostela hebben afgehaald en de bus naar Porto hebben geboekt bewegen we ons naar de kathedraal voor de pelgrimsmis van 12 uur. En ja, … de botafumero doet wat hij moet doen. Het blijft toch altijd een speciaal moment. Nadien gaat elkeen in vakantiemodus. Ik trek naar het park voor een bankje maar mis toch iemand om er volop van te genieten. Het zij zo, we maken er het beste van. Mensen observeren is ook leuk. Schoolgaande jeugd, pelgrims die de tijd doden, senioren voor hun dagelijkse wandeling, mooie en onbezorgde meisjes met plagende jongens. Wat kan het leven mooi zijn. Onthaasten, iets wat we terug moeten leren. Namiddag kuieren in de winkelstraten en naar het plein voor de kathedraal, altijd wat te beleven. Het werd een lange dag zonder de Camino.

De Camino Inglés werd onlangs grondig vernieuwd. Je merkt dat aan de nieuwe gekende betonnen wegwijzers. Toch wijk ik al meteen af, afgaande op de weg die een vriendelijke verkoopster geeft. Over de brug dadelijk links. Ik heb er geen spijt van. Door het bos, heel alleen en oude aanduidingen zijn nog zichtbaar. Uiteindelijk kom ik toch weer op het nieuwe tracé. Eigenlijk logisch denken zegt me dat 's morgens mijn schaduw rechts moet liggen en 's middags achter mij.
Heet, heet, heet, het houdt niet op. De laatste kilometers door industriegebied en uiteindelijk via de Avenida de Xoán XXIII, de Praza Obradoiro. Het is een beetje thuis komen. Eerst naar het thuisfront bellen nu.

Vandaag de langste maar ook mooiste tocht. Geheel door de natuur, door kleine dorpjes met vriendelijke Galiciërs. Steeds lichtjes dalen want het plaatsje waar we vertrokken lag zo maar effekes
op 800 m hoogte. Steeds de schaduw opzoekend want temperaturen zijn niet normaal. De laatste 10km volledig in het bos. Net voor ik Segueiro bereik heb ik nog een babbel met 3 dames uit Portugal. Ze zijn zeer bezorgd om mij. Zagen me een paar keer rusten. Ik krijg dadelijk water en suikers. Zij kunnen het weten want 2 zijn dokter en de derde is verpleegster. Ik mag ze altijd bellen. Lief hé. Door hun charmes vergeet ik hun mijn gekwetste vinger te tonen. Zij zouden me zeker raad weten. Het gaat elke dag iets beter. Het zal zijn tijd moeten krijgen.

Voorbije dagen een tekstje gemaakt over intenties. Vanuit de federatie zijn er wat mee gegeven. Je vind de tekst hieronder.

Intenties 

Compostela spreekt voor velen tot de verbeelding. Het succes van deze tocht kent zijn gelijke niet. 

Het aantal pelgrims stijgt nog elk jaar.  Volgens het 'Oficina de Acogida al Peregrino' arriveerden verleden jaar 277.854 pelgrims waarvan 48 % vrouwen,  91 % te voet, 55 % tussen 30 en 60 jaar, 27 % jonger dan 30 en 18 % ouder dan 60j. Om je “Compostela” te behalen moet je bewijs leveren dat je de laatste 100 km gestapt hebt. Bovendien moet je je motivatie aangeven: religieus, religieus-cultureel of enkel cultureel. In het laatste geval krijg je geen Compostela. De grootste groep vult religieus-cultureel in. 

Bij vele ontmoetingen onderweg wordt er onderling in vertrouwen van gedachten gewisseld over het waarom van zijn of haar pelgrimstocht. Gevoelens worden dan niet geschuwd. Een overleden of zieke vriend of vriendin, of nog vele erger, een zoon of dochter verliezen, een stuk gelopen relatie, voor genezing, stil en verborgen onuitgesproken verdriet, kleine en grote zorgen, zware tegenslag, uit dankbaarheid, … iedereen draagt een kruis, al moet gezegd dat het bij de één al groter en zwaarder is dan bij een ander.. Ook voor je vertrekt wordt je al overstelpt met intenties. “Bid voor mij”, “Laat een kaarsje branden”, “Denk aan mij als je aankomst”. Geloof in een goede afloop kan dan wonderen verrichten. Het kan iemand of iets zijn dat een sprankeltje hoop geeft of licht in de duisternis brengt. Gedeelde smart is halve smart.

Een paar jaar geleden was ik getuige van iemand die een heel deel brieven met intenties van het thuisfront mee had. Ze werden in de sacristie afgeleverd en gedeponeerd in een grote lade. Eens per maand worden die dan voor het altaar gebracht en wordt de mis hiervoor opgedragen. Achteraf kwam ik aan de weet dat ze onlangs gestopt was met haar dorpscafé. Haar man was verongelukt bij een werkongeval. Veel van haar vroegere klanten hadden een intentie mee gegeven. Het cafélokaal doet nu dienst als speelkamer voor de kleinkinderen. Een ontroerend verhaal toch.

Vandaag en volgende dagen richting binnenland, nog altijd stijgen en dalen maar méér van ’t eerste. Compostela ligt 260 m boven de zeespiegel. Harde asfalt en boswegen wisselen mekaar af. Morgen wil ik wat lichter vertrekken. Rugzak zat volgestouwd voor andere weersomstandigheden. Afgedankte kleding (goede reistip) blijft morgenvroeg in het hotel. Albergue was volzet, dus was de keuze rap gemaakt. Het zal mijn nacht zeker rustiger maken. Het was me het nachtje wel. Van de 12 slapers waren er zeker 10 die snurkten. Je luistert en speurt naar harmonie en regelmaat. Niks van dat alles. Als de één stopt begint de ander. Er is een heel bos neergehaald zijn met dikke stammen.

Het mooie weer houdt niet op. Vandaag weer 28°. Zomertemperaturen thuis, herfsttemperaturen hier. Geen wandelweer zou je denken maar in de eucalypthusbossen heerst zalige stilte. Enkele zangvogels brengen hun beste pelgrimslied en steken mekaar de lief af. Onderweg weer belangstelling van plaatselijke bevolking. Met wat geduld en moeite en zelfs gebarentaal verstaan we mekaar wel. De laatste ontmoeting, iemand van 72, noemt me zelfs ‘my friend’ als ik verder stap. Onderweg nog 2 dames van Australië gezien. Ze hebben een taxi besteld en vragen of ik mee wil. Ik heb vriendelijk bedankt want ga mijn stapmaatjes niet in de steek laten.
Vandaag de eerste overnachting in een albergue. Basic maar we hebben alles wat je nodig hebben: een douche voor al dat zweet en een goed bed met een warm deken. Meer moet dat niet zijn.

Drie dagen onderweg en de Atlantische oceaan nog steeds in de buurt. Hele dag stijgen en dalen. Pontedeume en Betanzos zijn steden die williswaar aan de monding van een rivier liggen maar daartussen vind je pittige hellingen. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik dat nog aan kan. Waar een wil is, is een weg zegt het spreekwoord. Vriendelijke en behulpzame bevolking, dat wil ik graag onthouden.. ‘s Avonds klein accidentje. Vinger geplet tussen deurstijl. Ik had te doen met de seniorita die de deur dicht klapte.. Pardon me, neem me niet kwalijk. Ach er zijn ergere dingen in de wereld

Wie schrijft die blijft

Mijn 9de blog, mijn 9de Camino. 

Pelgrims hebben de neiging om al stappend na te denken, te reflecteren en een aantal waaronder ondergetekende, wil dat ergens kwijt.

'Wie schrijft, die blijft' zegt het spreekwoord, een goede reden en een uitvlucht om van gedachten te wisselen. Iedereen heeft een mening, een gedacht. Niks nieuws waarschijnlijk. Dingen zijn al duizend keer gezegd. Alles komt terug, net zoals de zon, de maan en de sterren. 

Routebeschrijving, bezienswaardigheden onderweg, je zal het hier niet vinden. Het internet puilt uit van informatie. Hoogstens wat foto’s. Beelden zeggen dikwijls meer dan duizend woorden. Hopelijk kom ik weer fantastische mensen tegen en valt er weer één en ander te beleven. Het waren mijn verwachtingen bij mijn eerste Camino. Het zijn mijn verwachtingen ook vandaag.

Alleen

Mijn tweede Camino startte ik gans alleen. Een bijzondere ervaring. Het zag er lange tijd naar uit dat dit avontuur zich zou herhalen. Voorbije jaren mocht ik een groepje chronisch zieken begeleiden. Zij beleefden de tocht van hun leven. Ik had het voor geen geld willen missen. Links en rechts zijn mijn plannen dan toch gelekt.  “Mag ik mee? “ Hier kan ik geen nee op zeggen.  De eerste keer is  aanmoediging altijd welkom. De geschiedenis herhaalt zich. In 2008 kreeg ik ook een volmondig 'ja' van mijn beste stapmaat Guy. Dankjewel Guy.

Samen met Cecile, Jan en Jetje, ik kijk ernaar uit.