Vandaag de langste maar ook mooiste tocht. Geheel door de natuur, door kleine dorpjes met vriendelijke Galiciërs. Steeds lichtjes dalen want het plaatsje waar we vertrokken lag zo maar effekes
op 800 m hoogte. Steeds de schaduw opzoekend want temperaturen zijn niet normaal. De laatste 10km volledig in het bos. Net voor ik Segueiro bereik heb ik nog een babbel met 3 dames uit Portugal. Ze zijn zeer bezorgd om mij. Zagen me een paar keer rusten. Ik krijg dadelijk water en suikers. Zij kunnen het weten want 2 zijn dokter en de derde is verpleegster. Ik mag ze altijd bellen. Lief hé. Door hun charmes vergeet ik hun mijn gekwetste vinger te tonen. Zij zouden me zeker raad weten. Het gaat elke dag iets beter. Het zal zijn tijd moeten krijgen.

Voorbije dagen een tekstje gemaakt over intenties. Vanuit de federatie zijn er wat mee gegeven. Je vind de tekst hieronder.

Intenties 

Compostela spreekt voor velen tot de verbeelding. Het succes van deze tocht kent zijn gelijke niet. 

Het aantal pelgrims stijgt nog elk jaar.  Volgens het 'Oficina de Acogida al Peregrino' arriveerden verleden jaar 277.854 pelgrims waarvan 48 % vrouwen,  91 % te voet, 55 % tussen 30 en 60 jaar, 27 % jonger dan 30 en 18 % ouder dan 60j. Om je “Compostela” te behalen moet je bewijs leveren dat je de laatste 100 km gestapt hebt. Bovendien moet je je motivatie aangeven: religieus, religieus-cultureel of enkel cultureel. In het laatste geval krijg je geen Compostela. De grootste groep vult religieus-cultureel in. 

Bij vele ontmoetingen onderweg wordt er onderling in vertrouwen van gedachten gewisseld over het waarom van zijn of haar pelgrimstocht. Gevoelens worden dan niet geschuwd. Een overleden of zieke vriend of vriendin, of nog vele erger, een zoon of dochter verliezen, een stuk gelopen relatie, voor genezing, stil en verborgen onuitgesproken verdriet, kleine en grote zorgen, zware tegenslag, uit dankbaarheid, … iedereen draagt een kruis, al moet gezegd dat het bij de één al groter en zwaarder is dan bij een ander.. Ook voor je vertrekt wordt je al overstelpt met intenties. “Bid voor mij”, “Laat een kaarsje branden”, “Denk aan mij als je aankomst”. Geloof in een goede afloop kan dan wonderen verrichten. Het kan iemand of iets zijn dat een sprankeltje hoop geeft of licht in de duisternis brengt. Gedeelde smart is halve smart.

Een paar jaar geleden was ik getuige van iemand die een heel deel brieven met intenties van het thuisfront mee had. Ze werden in de sacristie afgeleverd en gedeponeerd in een grote lade. Eens per maand worden die dan voor het altaar gebracht en wordt de mis hiervoor opgedragen. Achteraf kwam ik aan de weet dat ze onlangs gestopt was met haar dorpscafé. Haar man was verongelukt bij een werkongeval. Veel van haar vroegere klanten hadden een intentie mee gegeven. Het cafélokaal doet nu dienst als speelkamer voor de kleinkinderen. Een ontroerend verhaal toch.